درخواست كرك Portrait Professional 10

روايت تازه از بركناري علي دايي

ورونيكاتصميم ميگيردبميرد(فصل17و18)

ورونيكا لحظه اي از نواختن دست كشيد و در باغ به ماري نگاه كرد. در هواي سرد شب ژاكت نازكي بر تن داشت آيا مي خواست بميرد؟

" نه من بودم كه مي خواستم بميرم."

به طرف پيانو بازگشت. در واپسين روزهاي زندگي اش سرانجام به روياي بزرگش پي برده بود: نواختن با دل و جان تا حدي كه مي خواست و تا زماني كه تمايل به اين كار داشت. برايش اهميتي نداشت كه تنها شنونده اش يك مرد جوان اسكيزوفرنيك است به نظر مي آمد كه او موسيقي را درك مي كند و اين مسئله مهم بود.

ماري هيچ گاه نخواسته بود خودكشي كند. بر عكس پنج سال قبل در همان سينمايي كه اينك به آنجا مي رفت با وحشت فيلمي را در مورد فقر در السالوادور تماشا كرد و به اهميت زندگي اش انديشيد. در آن زمان _بچه هايش بزرگ شده بودند و در حرفه شان مشغول به كار بودند_ تصميم گرفت شغل خسته كننده و پايان ناپذير وكالت را كنار بگذارد تا بقيه روزهايش را وقف كار در موسسه اي بشر دوستانه بكند. در تمام مدت شايعات جنگ داخلي در كشور شدت مي گرفت ولي ماري آنها را باور نمي كرد. غير ممكن بود كه در اواخر قرن بيستم جامعه ي اروپا اجازه ي برپايي جنگ جديدي را در كنار دروازه هايش بدهد.

با اين حال در ان طرف دنيا مصيبت كم نبود و يكي از آن مصيبت ها مربوط به السالوادور بود كه كودكان گرسنه اش مجبور بودند در خيابان ها زندگي كنند و به فحشإ دست بزنند.

ماري به شوهرش كه كنارش نشسته بود گفت:" وحشتناك است." شوهر ماري با حالت تاييد سرش را تكان داد.

مدت ها بود كه ماري تصميم خودش را به تاخير انداخته بود ولي شايد اينك زمان صحبت با شوهرش فرا رسيده بود. آن ها صاحب تمام چيزهاي خوبي بودند كه احتمالا زندگي مي توانست عرضه كند: خانه٬ كار٬ فرزندان خوب٬ رفاه نسبي٬ سرگرمي هاي مورد علاقه شان و فرهنگ.

چرا نبايد براي تنوع هم كه شده كاري براي ديگران انجام دهند؟

ماري با صليب سرخ تماس هايي داشت و مي دانست آن ها در بسياري از نقاط دنيا به داوطلباني نياز دارند.

او از سر و كار داشتن با تشريفات اداري و دادخواهي ها خسته شده بود. نمي توانست به مردمي كمك كند كه سال هاي عمرشان را صرف رفع مشكلاتي كرده بودند كه خودشان به وجود نياورده اند. با اين وجود اگر با صليب سرخ كار مي كرد مي توانست نتايج فوري كارهايش را ببيند. تصميم گرفت پس از خارج شدن از سينما شوهرش را به صرف قهوه اي دعوت كند تا در اين مورد با او حرف بزند.

درست هنگامي كه نماينده ي رسمي السالوادور روي پرده ي سينما ظاهر شد تا براي برخي از بي عدالتي هاي جديد عذري كسالت آور بياورد ناگهان متوجه شد قلبش تند تر مي تپد.

با خود گفت مسئله اي نيست. شايد هواي سنگين سينما او را گرفته بود اگر اين حالتش ادامه پيدا مي كرد به سالن سينما مي رفت تا هوايي تازه كند.

اما حوادث با سرعت راه خود را مي پيمودند شدت تپش قلبش تند تر و تند تر شد و عرقي سرد روي بدنش نشست.

ترسيد و سعي كرد روي فيلم تمركز پيدا كند تا هر گونه افكار منفي را از خود دور سازد ولي متوجه شد كه ديگر نمي تواند وقايع روي پرده ي سينما را دنبال كند. ماري مي توانست تصاوير و زير نويس هاي فيلم را ببيند ولي به نظر مي آمد وارد واقعيتي كاملا متفاوت شده كه همه چيز پيرامونش به نظر غريب و خارج از نظم و ترتيب مي آمد گويي در دنيايي رخ مي دادند كه براي او ناآشنا بود.

به شوهرش گفت:" حالم خوب نيست."

ماري سعي كرد تا جايي كه مي تواند اين جمله را دير تر بر زبان بياورد چون مفهومش اين بود كه مسئله اي وجود دارد ولي ديگر نمي توانست تحمل كند.

شوهرش گفت:" بهتر است بيرون برويم."

هنگامي كه دست ماري را گرفت تا سر پا بايستد متوجه شد دستش كاملا يخ است.

" فكر نمي كنم ديگر بتوانم تحمل كنم خواهش مي كنم بگو چه بلايي دارد بر سر من مي آيد؟"

شوهرش هم ترسيد. عرق از صورت ماري سرازير بود و نور عجيبي در چشمانش ديده مي شد.

" آرام باش. الآن بيرون مي روم و يك دكتر خبر مي كنم."

ماري در چنگال نا اميدي اسير شد. آنچه شوهرش گفت كاملا مفهوم داشت ولي همه چيز_سينما٬ محيط نيمه تاريك٬ مردمي كه گوش تا گوش نشسته بودند و به صحنه ي درخشان سينما خيره شده بودند_به نظر تهديد كننده مي آمدند. مطمئن بود زنده است حتي مي توانست حيات پيرامونش را مانند ماده اي جامد لمس كند و تا به حال چنين اتفاقي براي او نيفتاده بود.

"به هيچ وجه من را تنها نگذار. الان بلند مي شوم و با تو بيرون مي آيم فقط آهسته تر."

آن ها از مردمي كه در همان رديف نشسته بودند عذرخواهي كردند و به طرف درخروجي كه در انتهاي سالن بود به راه افتادند. اينك قلب ماري با شدت مي تپيد و او مطمئن بود كاملا مطمئن بود كه هيچ گاه نخواهد توانست از آنجابيرون برود. هر تلاشي كه مي كرد هر حركتي كه انجام مي داد_يك پايش را جلوي پاي ديگرش مي گذاشت عذرخواهي مي كرد٬ دست شوهرش را مي گرفت نفس نفس مي زد_به شكل وحشتناكي به نظرش هوشيارانه و ارادي مي آمد.

تا به حال در زندگي اش اين قدر وحشت نكرده بود.

"همين حالا توي اين سينما مي ميرم."

و او متقاعد شده بود كه مي داند چه اتفاقي مي افتد چون سال ها قبل يكي از دوستانش در اثر پارگي آنوريسم در سينمايي مرده بود.

آنوريسم مانند بمب ساعتي است. رگ هايي واريسي نازكي در امتداد شريان ها به وجود مي آيند و ممكن است در طول زندگي بدون اينكه كسي به آن ها پي ببرد همان جا باقي بمانند.

ممكن است كسي نداند آنوريسم دارد تا اينكه به طور اتفاقي به آن پي مي برد. به عنوان مثال ممكن است زماني به وجود آن پي ببرد كه به دلايل ديگري اسكن مغزي انجام داده يا اينكه زماني مطلع شود كه عملا رگ ها پاره مي شوند و خونريزي به وجود مي آيد و شخص بلافاصله دچار اغمايي مي شود كه اندكي پس از آن با مرگ همراه است.

هنگامي كه در راهروي سينماي تاريك راه مي رفت به ياد دوستي كه از دست داده بود افتاد. عجيب ترين مسئله در مورد او اثري بود كه پارگي آنوريسم روي هوشياري اش داشت به نطر مي آمد به سياره اي ديگر منتقل شده و گويي هر شيٕ آشنايي را براي نخستين بار مي ديد.

و سپس آن ترس وحشت آور و غير قابل توصيف خودنمايي كرد وحشتي مطلق از تنها ماندن در سياره اي ديگر. مرگ.

" ديگر نبايد فكر كنم. وانمود كنم همه چيز رو به راه است و بعد هم همه چيز رو به راه مي شود."

ماري سعي كرد طبيعي رفتار كند و براي چند لحظه آن حالت غريب كاهش يافت. دو دقيقه اي كه بين اولين احساس تپش قلب و رسيدن به در خروجي با شوهرش سپري شد هولناك ترين دو دقيقه زندگي اش محسوب مي شد.

هنگامي كه به سالن انتظار كاملا روشن سينما رسيدند گويي همه چيز دوباره از ابتدا آغاز شد. رنگ ها تند و زننده بودند صداهاي خيابان از همه طرف به او هجوم مي آوردند و همه چيز به نظر كاملا غير حقيقي مي آمد. براي نخستين بار متوجه ي پاره اي از جزئيات شد مانند وضوح در بينايي كه تنها قسمت كوچكي را كه به آن چشم مي دوزيم شامل مي شود و در همان حال به بقيه ي نقاط هيچ تمركزي نداريم.

باز هم بود او مي دانست هر چه را در اطرافش مي بيند در نتيجه ي محرك هاي الكتريكي داخل مغزش است كه با استغاده از محرك هاي نور از عضوي ژلاتيني مانند به نام چشم مي گذرند.

نه بايد از فكر كردن دست مي كشيد چون در غير اين صورت ديوانه مي شد.

پس از آن ترسش از آنوريسم فروكش كرد او موفق شد از سينما خارج شود و همچنان زنده بود. از طرفي دوستش كه مرده بود حي نتوانسته بود از روي صندلي اش بلند شود.

شوهر ماري كه صورت رنگ پريده و لب هاي بي خ.ون او را ديد گفت:"يك آمبولانس خبر مي كنم."

در حالي كه ماري صداي خارج شدن كلمات را از دهانش مي شنيد و ارتعاشات تارهاي صوتي اش را حس مي كرد گفت:"يك تاكسي خبر كن."

رفتن به بيمارستان مفهومش پذيرش بيماري اش بود و ماري تصميم داشت منتهاي تلاشش را بكند تا همه چيز به حالت عادي بازگردد.

آن ها سالن انتظار سينما را ترك كردند و به نظر آمد كه هواي سرد يخ زده اثري مثبت بر جاي گذاشت ماري توانست كمي به خودش مسلط شود با اين وجود آن احساس ترس و وحشت وصف ناپذير همچنان پابرجا بود. در حالي كه شوهرش با نااميدي به دنبال يافتن يك تاكسي بود كه در آن ساعت از روز كمياب بود ماري روي جدول خيابان نشست و سعي كرد به اطرافش نگاه نكند:بچه ها بازي مي كردند اتوبوس ها مي گذشتند صداي آهنگي از بازار مكاره اي در همان نزديكي ها شنيده مي شد و همه ي اين ها به نظرش كاملا دور از واقعيت ترسناك و بيگانه بودند.

سرانجام تاكسي اي نمايان شد.

در حالي كه شوهر ماري به او كمك مي كرد سوار تاكسي شود به راننده گفت:"به بيمارستان برو."

ماري گفت:"خواهش مي كنم بهتر است به خانه برويم."

او نمي خواست در مكان هاي عجيب ديگري حضور يابد. نااميدانه به دنبال چيزهاي آشنا و عادي بود تا ترسي را كه احساس مي كرد از او دور سازند.

در حالي كه تاكسي به طرف خانه شان مي رفت شدت تپش قلبش كاهش يافت و دماي بدنش به تدريج به حالت عادي بازگشت.

به شوهرش گفت:"حالم دارد بهتر مي شود. حتما چيزي خورده ام كه به من نساخته."

هنگامي كه به خانه رسيدند دنيا دوباره به نظرش چنان آمد كه در دوران كودكي اش بود. وقتي ديد شوهرش به طرف تلفن مي رود از او پزسيد مي خواهد چه كار بكند.

" مي خوالهم با يك پزشك تماس بگيرم."

"احتياجي نيست. نگاه كن حالم خوب است."

خون به گونه هايش باز گشته بود قلبش به حالت طبيعي كار مي كرد و آن وحشت غير قابل كنترل نال پديد شده بود.

ماري آن شب را به خوبي خوابيد و وقتي بيدار شد به اين نتيجه رسيد كه

كسي در قهو ه اي كه قبل از رفتن به سينما نوشيده بودند دارويي ريخته است.

شوخي خطرناكي بودو ماري كاملا آماده بودكه اواخر بعد از ظهر به دادستان تلفن بزند و بعد به بار برود تاكسي را كه مسئول اين كار بود پيدا كند.

سر كارش رفت چند پرونده ي دادخواهي را مطالعه كرد و سعي كرد خودش را با كارهاي مختلف ديگري مشغول كند چون ماجراي روز گذشته اثري از ترس بر جاي گذاشته بود و او مي خواست به خودش ثابت كند دوباره چنين اتفاقي نخواهد افتاد.

با يكي از همكارانش در مورد فيلم مربوط به السالوادور صحبت كرد و به شكلي گذرا به او اشاره كرد كه از انجام كارهاي هميشگي و روزمره اش خسته شده است.

"شايد وقت بازنشستگي ام رسيده."

همكارش گفت:"تو يكي از بهترين وكلاي ماهستي. در ضمن وكالت يكي از معدود حرفه هايي است كه افزايش سن به نفع آدم است. بهتر نيست به يك تعطيلات طولاني بروي ؟ مطمئنم كه پس از آن با انرژي تازه اي مشغول به كار خواهي شد."

"من مي خواهم در زندگي ام كار كاملا متفاوتي انجام بدهم. مي خواهم ماجرايي را پشت سر بگذارم به ديگران كمك كنم و كاري بكنم كه تا به حال نكرده ام."

صحبتشان همان جا پايان پذيرفت. ماري به ميدان رفت به رستوراني گران تر از جايي كه هميشه ناهار مي خورد رفت و زود به دفتر بازگشت.

و آن لحظه آغازي بود براي كناره گيري اش.

بقيه ي كارمندان هنوز بازنگشته بودند و ماري اين فرصت را يافت تا نگاهي به پرونده هايي كه روي ميزش بود بيندازد. كشوي ميزش را بيرون كشيد تا قلمي را كه هميشه آن جا مي گذاشت بردارد ولي نتوانست آن را پيدا كند. براي لحظه اي به اين فكر افتاد كه نگذاشتن قلم در جاي هميشگي اش به دليل اين بود كه شايد رفتارش عجيب شده است.

همين فكر كافي بود تا دوباره قلبش به تش بيفتد و وحشت شب پيش با قدرت هر چه تمام تر در وجودش رخنه كند.

ماري خشكش زد. نور آفتاب از پشت پنجره ها به داخل مي تابيد و حالتي درخشان تر و سلطه جويانه تر به هر آنچه در اطرافش بود مي داد. دوباره احساس كرد ممكن است هر لحظه بميرد. همه جيز بسيار بيگانه و غريب بود در آن دفتر چه مي كرد؟

"خدايا هر چند به تو ايمان ندارم ولي كمكم كن."

و دوباره عرق سردي بدنش را فرا گرفت و متوجه شد نمي تواند ترسش را مهار كند. اگر كسي در آن لحظه به اتاق مي آمد متوجه ي چشمان وحشت زده اش مي شد و او خودش را مي باخت.

"هواي سرد."

شب گذشته هواي سرد باعث شده بود حالش بهتر شود ولي چه طور مي توانست خودش را به خيابان برساند؟ يك بار ديگر متوجه ي تمام جزئياتي شد كه برايش اتفاق مي افتاد_به نفس نفس افتادن(گاهي احساس مي كرد هيچ كوشش خاصي براي دم و بازدم انجام نمي دهد و بدنش قادر نيست اين كار را به تنهايي انجام دهد) حركات سرش(تصاوير چنان جلوي ديدگانش خودنمايي مي كردند كه گويي دوربين هاي تلويزيوني داخل سرش در حال حركتند) تپش قلبش كه تند و تند تر مي شد و بدنش كه در زير دوشي از عرقي سرد و چسبنده قرار داشت.

و سپس وحشت ترسي مخوف و غير قابل وصف از انجام هر كاري از برداشتن هر گامي و از دور شدن از صندلي اي كه رويش نشسته بود وجودش را فرا گرفت.

" خوب مي شوم."

آخرين بار هم حالش خوب شده بود ولي حالا كه سركارش بود چه كار مي توانست بكند؟ به ساعت نگاه كرد. به نظرش مي آمد دستگاه پوچي است با دو سوزن كه حول محوري مشترك مي چرخند و اندازه گيري زماني را نشان مي دهند كه تا به حال كسي آن را توصيف نكرده است:چرا آن را به دوازده ساعت تقسيم كرده اند و نه ده ساعت٬ آيا مانند همه ي مقياس هاي اندازه گيري است؟

" نبايد به اين مسائل فكر كنم باعث مي شود ديوانه شوم."

" ديوانه. شايد اين لغت صحيحي بود از آنچه داشت بر سرش مي آمد. با عزمي راسخ روي پاهايش ايستاد و به طرف دستشويي رفت. خوشبختانه نوز كسي در دفتر نبود و در مدت يك دقيقه كه به نظرش تا ابديت طول كشيد موفق شد خودش را به دستشويي برساند. به صورتش آب زد و آن احساس غريب كاهش يافت ولي ترس همچنان باقي بود."

به خاطر آورد كه روز پيش كل ماجرا نيم ساعت طول كشيده بود. در يكي از دستشويي ها را قفل كرد روي سكوي توالت نشست و سرش را روي زانوهايش گذاشت. اما ان حالت فقط باعث شد صداي ضربان قلبش تقويت شود و ماري بلافاصله دوباره بلند شد.

" حالم خوب مي شود."

آنجا ايستاد و انديشيد ديگر نمي داند كيست و با نااميدي خودش را باخته است. صداي مردم را مي شنيد كه به درون دستشويي ها مي رفتند٬ خارج مي شدند شير هاي آب باز و بسته مي شدند و صحبت هاي بي مفهومي كه در مورد موضوعاتي پيش و پا افتاده رد و بدل مي شد به گوشش مي رسيد. شخصي بيشتر از يك بار سعي كرد در دستشويي را كه او درونش بود باز كند ولي ماري زير لب چيزي گفت و او هم از پافشاري دست كشيد. صداي تخليه ي توالت ها در نظرش مانند قدرت طبيعي دهشتناكي بود كه مي توانست ساختماني را ويران كند و همه ي ساكنان آن را به قعر جهنم بكشاند.

اما چنان كه پيش بيني كرده بود ترس از ميان رفت و ضربان قلبش به حالت طبيعي بازگشت. جاي شكرش باقي بود كه منشي اش به حدي بي كفايت بود كه حتي متوجه ي غيبت او نشد چه در غير اين صورت تمام كارمندان دفتر٬ خودشان را به دستشويي مي رساندند تا از حال او خبردار شوند.

هنگامي كه متوجه شد كنترلش را دوباره بازيافته در اتاقك دستشويي را باز كرد دوباره چنديد بار به صورتش آب زد و به دفتر بازگشت.

يكي از كارآموزان گفت:"اصلا آرايش نداريد مي خواهيد لوازم آرايشم را به شما قرض بدهم؟"

ماري حتي براي پاسخ خودش را به زحمت نينداخت. به دفتر رفت كيف و لوازم شخصي اش را برداشت و به منشي اش گفت كه بقيه ي روز را در خانه اش مس گذراند.

منشي اش معترضانه گفت:"ولي شما قرار ملاقات هاي زيادي داريد."

" تو دستور نمي دهي دستورات را اجرا مي كني. همان كاري را كه گفتم انجام بده و قرار ملاقات ها را لغو كن."

منشي به زني كه حدود سه سال با او كار مي كرد خيره شد. هيچ گاه چنين تند با او برخورد نكرده بود. بدون شك مشكلي جدي داشت. شايد كسي به او گفته بود كه شوهرش با معشوقه اش در خانه است و او مي خواست مچ آن ها را در حال ارتكاب جرم بگيرد.

دختر با خود گفت:" او وكيل زبر دستي است مي داند چه كار مي كند."

بدون شك فردا مي آمد و از منشي اش عذر خواهي مي كرد.

فردايي در كار نبود. آن شب ماري با شوهرش به طور مفصل صحبت كرد و تمام حالاتش را براي او توصيف كرد. آن ها هم به اين نتيجه رسيدند كه تپش قلب٬ عرق هاي سرد٬ ناراحتي از احساس جابجايي٬ ضعف و فقدان اختيار كلا در يك كلمه خلاصه مي شوند: ترس.

زن و شوهر با هم به فكر فرو رفتند تا از ماجرا سر در بياورند. شوهر انديشيد ممكن است تومور مغزي باشد ولي حرفي نزد. ماري هم انديشيد شايد به دليل حادثه ي ناگواري كه قرار است بيفتد به دلشوره افتاده ولي او هم انديشه اش را بر زبان نياورد. آن ها سعي كردند مانند انسان هاي منطقي عاقل و بالغ زمينه اي مشترك براي صحبت بيايند.

"شايد بهتر باشد چند آزمايش بدهي."

ماري اين پيشنهاد را پذيرفت به اين شرط كه هيچ كس حتي بچه ها از موضوع مطلع نشوند.

روز بعد از دفتر درخواست كرد مرخصي بدون حقوقي به مدت سي روز به او بدهند. شوهرش به اين فكر افتاد كه او را بهع اتريش ببرد كه متخصصين برجسته اي در زمينه اختلالات مغز داشت ولي ماري حاضر نبود خانه را ترك كند تعداد حملات و زمان پايان يافتن آن ها بيشتر شده بود.

ماري به سختي و با خوردن قرص هاي آرام بخش توانست با شوهرش خودش را به يكي از بيمارستان هاي ليوبليانا برساند. در آنجا آزمايشات متعددي بر روي او انجام شد هيچ مورد غير طبيعي اي وجود نداشت حتي از آنوريسم هم خبري نبود و اين مسئله تا آخر عمر به ماري آرامش خاطر مي داد.

با اين وجود حملات ترس همچنان ادامه داشت.

در حالي كه شوهرش خريد خانه را به عهده داشت و آشپزي مي كرد ماري هر روز با وسواس خانه را تميز مي كرد تا فقط فكرش را به مسائل ديگر متمركز كند.شروع به خواندن كتاب هاي روانپزشكي اي كرد كه مي توانست ادامه پيدا كند ولي بلافاصله آن ها را كنار مي گذاشت چون به نظرش مي آمد ناراحتي اش در هر يك از بيماري هايي كه در كتاب توصيف شده بود وجود داشت.

بدترين مسدله اين بود كه هر چند ديگر حملات برايش تازگي نداشت ولي همچنان همان ترس شديد و احساس بيگانگي نسبت به واقعيت و همان فقدان عدم اختيار در او وجود داشت. به علاوه نسبت به شوهرش احساس گناه مي كرد چون مجبور بود علاوه بر رفتن به سر كار به كارهاي خانه هم برسد به استثناي تميز كردن خانه.

با گذشت زمان و بهبود نيافتن اوضاع ماري دچار آزردگي شديدي شد. كوچكترين مسئله تعادلش را بر هم مي زد داد و بي داد راه مي انداخت و بعد گريه هاي هيستريك سر مي داد.

هنگامي كه مرخصي سي روزه ي ماري به پايان رسيد يكي از همكارانش به خانه ي آن ها رفت. او هر روز تلفن مي زد ولي ماري يا جواب نمي داد و يا از شوهرش مي خواست به او بگويد سرش شلوغ است. آن بعد از ظهر همكارش بدون اطلاع قبلي بيرون در ايستاد و آن قدر زنگ زد تا سرانجام ماري در را باز كرد.

آن روز ماري صبح آرامي را گذرانيده بود. چاي درست كرد و درباره ي دفتر با هم حرف زدند و همكارش از او پرسيد چه وقت به سر كارش باز مي گردد.

" هيچ وقت."

همكارش به ياد صحبتي افتاد كه درباره ي السالوادور با هم داشتند.

بدون اينكه هيچ نشاني از خصومت در صدايش باشد گفت:" تو هميشه سخت كار كرده اي و حق داري هر كاري مي خواهي انجام دهي. ولي من فكر مي كنم در چنين مواردي كار بهترين راه علاج است. به مسافرت برو دنيا را ببين به هر جايي كه فكر مي كني ممكن است مثمر ثمر باشي برو ولي در دفتر ما هميشه به رويت باز است."

هنگامي كه ماري حرف هاي او را شنيد گريه كرد كاري كه اينك به راحتي و اغلب اوقات انجام مي داد.

همكارش منتظر ماند تا ماري آرام شود. مانند يك وكيل خوب سوالي نكرد مي دانست اگر سكوت كند شانس بيشتري براي پاسخ گرفتن دارد تا اينكه بخواهد مستقيما سوال كند.

و چنين هم شد. ماري تمام ماجرا را براي او تعريف كرد از آنچه در سينما برايش رخ داده بود تا آخرين دعواهاي جنون آميزش با شوهرش كه حامي او بود.

ماري گفت:"من ديوانه ام."

همكارش با حالتي كه از همه چيز مطلع است و با احساسي واقعي در صدايش پاسخ داد:"احتمال دارد. در اين صورت دو انتخاب داري:يا معالجه بشوي و يا اينكه همچنان بيمار باقي بماني."

" اين حالت من هيچ در ماني ندارد. من هنوز روي تمام قوه ي ذهني ام تسلط دارم و نگران شده ام چون اين وضعيت مدت زيادي طول كشيده است. هيچ يك از علايم كلاسيك ديوانگي مثل دور شدن از واقعيت لا قيدي يا پرخاشگري غير قابل كنترل را ندارم فقط مي ترسم."

"اين حرفي است كه تمام ديوانه ها مي زنند مي گويند كاملا عادي هستند."

مشاهده ادامه مطلب ورونيكاتصميم ميگيردبميرد(فصل17و18)

مصاحبه با حميد ابراهيمي

عكس هاي جديد بازيگران با همسرانشان

پويا اميني و همسرش+ پسرش

سحر ولدبيگي و همسرش نيما فلاح

مهدي پاكدل و همسرش بهنوش طباطبايي

مهدي هاشمي و همسرش گلاب ادينه + دخترش نورا هاشمي

مجيد ياسر و همسرش مهشيد حبيبي

فلور نظري و همسرش

افشين كتانچي و همسرش

رويا تيموريان و همسرش مسعود رايگان

رمان همخونه(65 تا 74)

عكس هاي جديد بازيگران (27 آذر 91)

حديث مير اميني

شبنم درويش و ماريه ماشاالهي

مهناز افشار

انديشه فولادوند و عاطفه نوري

فريبا نادري

شقايق فراهاني و مادرش

جديد ترين عكس هاي حديثه تهراني

ورونيكاتصميم ميگيردبميرد(فصل16)

هنگامي كه مراقبه پايان يافت و استاد صوفي آن جا را ترك كرد ماري لحظه اي در سالن غذاخوري ماند و با ديگر اعضاي انجمن اخوت به گفتگو پرداخت. ورونيكا گفت كه خسته است و بلافاصله آن جا را ترك كرد به علاوه داروي مسكني كه آن روز صبح به او تزريق كرده بودند به حدي قوي بود كه يك اسب را از پا در مي آورد. با اين وجود او به حدي قدرت داشت كه تا آن موقع بيدار مانده بود.

" به خاطر اين است كه جوان هستي جواني حدودش را تعيين مي كند بدون اينكه از بدن بپرسد تاب و تحملش را دارد و بدن هم هميشه تحمل مي كند."

ماري خسته نبود تا دير وقت خوابيده بود. تصميم گرفت در ليوبليانا قدمي بزند_ دكتر ايگور ترجيح مي داد اعضاي انجمن اخوت هر روز از ويلت خارج شوند. ماري به سينما رفته بود و در حالي كه يكي از آن فيلم هاي به شدت خسته كننده ي اختلاف زن و شوهر ها را مي ديد بااز هم روي صندلي اش به خواب رفته بود. آيا موضوع ديگري نداشتند؟ چرا هميشه همان داستان ها تكرار مي شد _ شوهري با معشوقه اش٬ شوهري با زن و رزند بيمارش٬ شوهري با زنش٬ معشوقه اش و فرزند بيمارش؟

چيزهاي مهم تري در دنيا براي مطرح شدن وجود داشتند.

گفتگوي ماري در سالن غذاخوري زياد طول نكشيد مراقبه باعث شده بود اعضاي انجمن احساس آرامش كنند و همه به جز ماري كه به باغ رفت٬ آماده بودند تا به اتاق هاي شان باز گردند. سر راهش از سالن استراحت گذشت و متوجه ي زن جوان شد كه هنوز نتوانسته بود به تختخوابش برود.

مشغول نواختن پيانو براي ادوراد اسكيزوفرنيك بود كه احتمالا در تمام آن مدت كنار پيانو منتظر ايستاده بود. ديوانه ها هم مانند كودكان تا خواست هاي شان برآورده نشود از جاي شان تكان نمي خورند.

هوا بسيار سرد بود. ماري دوباره برگشت٬ كتي برداشت و دوباره بيرون رفت. در باغ دور از چشم همه سيگاري روشن كرد. به آرامي و بدون احساس گناه سيگار مي كشيد و به آن زن جوان٬ نواي پيانويي كه مي شنيد و زندگي در آن طرف ديوار هاي ويلت كه داشت به شكلي غير قابل تحمل براي همه دشوار مي شد مي انديشيد.

از ديد ماري اين مشكل ناشي از بي نظمي يا آشفتگي يا هرج و مرج نبود بلكه به دليل نظم بيش از اندازه بود. جامعه دستورالعمل هاي بيشتر و بيشتري داشت و قوانيني كه با دستور العمل ها تناقص داشتند و دستور العمل هاي جديدي كه با قوانين تناقص داشتند. مردم به حدي احساس وحشت مي كردند كه حتي نمي توانستند گامي فراتر از قوانين نامرئي كه زندي همه را هدايت مي كرد بردارند.

ماري مي دانست درباره ي چه حرف مي زند قبل از اينكه بيمار اش او را به ويلت بكشاند چهل سال از عمرش را به وكالت گذارانيده بود. در همان ابتداي كار ديد معصومانه اش را نسبت به عدالت از دست داد و به اين نتيجه رسيد كه قوانين براي حل مشكلات به وجود نيامده اند بلكه براي به تاخير انداختن هميشگي جدال ها وضع شده اند.

مايه ي شرمساري بود كه خداوند٬ يهوه آفريدگار_ مهم نبود او را با چه نامي بخوانند_ در دنياي امروز زندگي نمي كرد چرا كه اگر چنين بود٬ ما هنچنان در بهشت بوديم و او هم گرفتار درخواست ها٬ خواهش ها٬ تقاضا ها٬ منهيات و نظرات اوليه مي شد و بايد در محكمه هاي گوناگون تصميمش را براي اخراج آدم و حوا از بهشت به دليل لغو دستوري مطلق كه هيچ شالوده اي در قانون نداشت٬ به قضاوت مي گذاشت:" تو نبايد ميوه اي از درخت معرفت خير و شر بخوري."

اگر نمي خواست چنين شود چرا درخت را در ميان باغ نهاد و آن را بيرون از ديوار هاي بهشت نگذاشت؟ اگر ماري را براي دفاع از آن زوج فرا مي خواندند بدون شك او را متهم مي كرد كه در اجراي كار غفلت كرده چون علاوه بر كاشتن درخت در محل نادرست در گذاشتن علايم هشدار دهنده و حصار به دور درخت قصور كرده و حتي از كوچكترين اقدامات امنيتي استفاده ننموده و در نتيجههمه را در معرض خطر قرار داده است.

در ضمن ماري مي توانست او را متهم به ايجاد انگيزه ي اقدام به جرم كند چون محل دقيق درخت را به آدم و حوا نشان داده بود. اگر چيزي نمي گفت نسل هاي بي شماري بر روي زمين خاكي مي امدنتد بدون اينكه كسي كوچكترين توجهي به ميوه ي ممنوع بكند چرا كه اين درخت در جنگلي پر از درخت هاي يكسان وجود داشت و در نتيجه هيچ ارزش خاصي پيدا نمي كرد.

لازم به ذكر است كه تفسير اين بخش از كتاب نشئت گرفته از تورات تحريف شده مي باشد كه كاملا با داستان آدم و حوا در قرآن مجيد كه هر گونه شبهه اي را در مورد عدل و داد خداوند از ميان مي برد. مغايرت دارد.(مترجم)

اما خداوند به طريقي كاملا متفاوت عمل كرد. او قانوني وضع نمودو سپس راهي يافت تا كسي آن را نقض كند و به واسطه ي ان مجازات خلق گردد. او مي دانست آدم و حوا از كمال خسته مي شوند و دير يا زود شكيبايي او را به آزمايش مي گذارند. خداوند دامي گسترد شايد به اين دليل كه او٬ خداوند قادر مطلق٬ هم از گذشت آرام همه چيز خسته شده بود: اگر حوا سيب را نمي خورد در ميليارد ها سال اخير هيچ اتفاق جالبي رخ نمي داد.

هنگامي كه قانون نقض شد٬ خداوند_ قاضي قادر مطلق_ چنان وانمود كرد به دنبال آن هاست كه گويي از مخفي گاههاي ممكن بي خبر است. در حالي كه فرشتگان٬ سر گرم از اين بازي مشغول تماشا بودند( بدون شك پس از اينكه شيطان بهشت را ترك كرد زندگي براي آن ها كسالت آور شد) او در باغ مشغول قدم زدن شد. ماري با خود انديشيد به نمايش در آوردن آن بخش از كتاب مقدس صحنه ي فوق العاده اي را در يك فيلم به وجود مي آورد: صداي گام هاي خداوند٬ زوجي كه نگاههاي وحشت زده اي رد و بدل مي كردند و صداي پايي كه ناگهان در كنار مخفيگاه آن ها متوقف مي شود.

خداوند پرسيد:" كجا هستي؟"

آدم بي توجه به اينكه آنچه مي گويد نشان دهنده ي اقرار به گناهش مي باشد٬ گفت:" صدايي در باغ شنيدم. ترسيدم چون برهنه بودم و پنهان شدم."

بنابراين خداوند با حيله اي ساده و وانمود كردن اينكه نمي داند آدم كجاست يا چرا فرار كرده به آنچه مي خواست رسيد. در ضمن براي اينكه هيچ ترديدي در ميان جمع فرشتگان كه شاهد ماجرا بودند بر جاي نگذارند تصميم گرفت به كارش ادامه دهد.

خدواند پرسيد:" چه كسي به تو گفت كه برهنه هستي؟" و مي دانست كه اين سوال تنها يك جواب ممكن دارد: چون از ميوه يدرخت معرفت خير و شر خوردم.

با اين سوال خداوند به فرشتگانش نشان داد كه عادل است و اعلام محكوميتن آن زوج بر اساس مدركي موثق مي باشد. پس از آن ديگر اهميتي نداشت كه آيا زن مقصر بود يا اينكه آن ها طلب مغفرت كرده اند: خداوند به الگويي احتياج داشت تا هيچ موجود ديگري چه زميني و چه اسماني جرات نكند بر خلاف تصميماتش عمل نمايد.

خداوند آن ها را از بهشت راندو بچه هاي آن ها نيز تاوان جرم شان را دادند( همان طور كه هنوز هم اين بلا بر سر فرزندان مجرمين مي ايد) و بنابراين سيستم قضايي به وجود آمد: قانون سرپيچي ار قانون( بدون توجه به غير منطقي يا پوچ بودنش) قضاوت ( كه در آن با تجربه ها بر بي تجربه ها تقوق مي يابند) و مجازات.

چون نوع بشر بدون حق تجديد نظر مجدد محكوك شد تصميم گرفت مكانيزمي دفاعي بر عليه تصميمات احتمالي بعدي خداوندبراي استفاده ي مجدد از قدرت مطلقش به كار گيرد. با اين وجود مطالعه ي هزار ساله٬ روش هاي قانوني بي شماري را به وجود آورد كه در نهايت از آنچه بايد٬ فراتر رفتيم و عدالت به آشفته بازاري از مواد قانوني٬ حقوق و متون متناقصي تبديل شد كه هيچ كس نمي توانست پان ها را درست درك كند. هنگامي كه خداوند دلش را به رحم آمد و پسرش را براي نجات دنيا فرستاد چه اتفاقي افتاد؟ پسرش در دست هاي همان عدالتي كه خلق كرده بود اسير شد.

پيچيدگي قوانين چنان اشفتگي اي ايجاد كرد كه سرانجام پسرش را به صليب كشيدند. محاكمه ي ساده اي نبود از نزد حّنا به قيافا فرستاده شد و از آنجا به پيلاطس كه دليل آورد در دستگاه قانون گذاري روم قوانين كافي وجود ندارد. از پيلاطس به هيروديس كه او هم به نوبه ي خود گفت كه قوانين يهود حكم به مرگ را صادر نمي كنند. از هيروديس دوباره نزد پيلاطس فرستاده شد كه به عنوان راه حل معامله اي شرعي را پيشنهاد داد: فرمان داد پسر خدا را بزنند و سپس زخم هايش را به مردم نشان داد ولي اين هم كار ساز نشد.

پيلاطس همانند دادستان هاي كنوني تصميم گرفت خودش را به بهاي محكوميت زنداني نجات دهد: پيشنهاد كرد حضرت عيسي را با باراباس معاوضه كنند. او آن زمان هم مي دانست عدالت به نمايش باشكوهي مبدل گشته كه نياز به نتيجه ي عمل دارد: مرگ زنداني.

سرانجام پيلاطس از ماده اي در قانون استفاده كرد كه طبق آن قاضي و نه قضاوت شونده مي توانست قضاوتش را بر پايه شك و ترديد بيان كند. دست هايش را شست كه مفهومش اين بود :" از هيچ چيز كاملا مطمئن نيستم." اين كار تنها حيله ي ديگري در حفظ دستگاه قضايي مردم بود كه به روابط با دادستان محلي خدشه وارد نمي ساخت و حتي با انتقال بار اين تصميم بر دوش مردم از مشكلات احتمالي اين حكم و نيز نظارت باز رساني كه از پايتخت پادشاهي مي آمدند تا خودشان از نزديك شاهد ماجرا باشند٬ شانه خالي مي كرد.

عدالت. قانون. هر چند هر دوي اينها براي حمايت از بي گناهان اساسي و واجب بود ولي هميشه مطابق ميل همگان نبود. ماري از اينكه خودش را از آن آشفتگي ها دور ساخته خوشحال بود با اين وجود امشب با گوش دادن به پيانو اطمينان نداشت كه ويلت براي او مكان مناسبي باشد.

" اگر تصميم بگيرم براي هميشه اينجا را ترك كنم هيچ وقت دوباره سراغ وكالت نمي روم. وقتم را با مردم ديوانه اي را نمي گذرانم كه فكر مي كنند عادي و مهم هستند و يگانه عملكردشان در زندگي اين است كه آن را براي ديگران دشوار تر بگردانند. خياط مي شوم٬ گلدوزي مي كنم يا بيرون از تئاتر مونيسپال ميوه مي فروشم. در حال حاضر سهم خودم را از جنون پوچ قانون پرداخت كرده ام."

در ويلت سيگار كسيدن مجاز بود ولي نبايد سيگار ها را روي چمن ها مي انداختند. ماري با لذت فراوان آنچه را ممنوع بود انجام داد ون مزيت بزرگ زندگي در آنجا اجبار نداشتن در احترام به قوانين و حتي نپذيرفتن عواقب وخيم نقض آن ها بود.

ماري به طرف در رفت. نگهبان _ هميشه نگهباني در آنجه حضور داشت به علاوه قانون آنجا چنين بود _ سري تكان داد و در را باز كزد. ماري گفت:" من بيرون نمي روم."

نگهبان گفت:" چه آهنگ زيبايي. تقريبا هر شب به آن گوش مي دهم."

ماري گفت:" زياد طول نمي كشد." و با عجله دور شد تا مجبور نشود دليلش را توضيح بدهد.

وقتي دختر وارد سالن غغذاخوري شد ماري انچه را در چشمانش خوانده بود به خاطر آورد: ترس.

ترس. ممكن بود ورونيكا احساس ناامني ٬ شرمندگي٬ خجالت يا فشار بكند ولي چرا ترس؟ ترس تنها در صورت رويارويي با تهديدي حقيقي قابل توجيه بود: حيوانات درنده٬ مهاجمان مسلح٬ زلزله ولي نه از گروهي كه در سالن غذاخوري جمع شده بودند.

ماري با خود گفت:" خاصيت بشر همين است. ما تقريبا تمام احساسات مان را با ترس جايگزين كرده ايم."

و ماري مي دانست درباره ي چه حرف مي زند چون همين مسئله او را به ويلت كشانده بود: حملات ترس.

ماري در اتاقش كتابخانه اي واقعي از مقالاتي در اين مورد داشت. اينك مردم اشكارا در موردش صحبت مي كردند و او اخيرا برنامه اي تلويزيوني ديده بود كه مردم در مورد تجربه هاي شان صحبت مي كردند. در همان برنامه بررسي اي نشان مي داد كه درصد قابل توجهي از مردم از حملات ترس رنج مي برند با اين وجود اكثر آن ها از وحشت ديوانه قلمداد شدن سعي مي كردند علايم آن را پنهان كنند.

اما هنگامي كه ماري براي نخستين بار دچار اين حمله شد هيچ كدام از اين ها شناخته شده نبود. در حالي كه سيگار ديگري روشن مي كرد با خود گفت:" يك جهنم به تمام معنا بود."

صداي نواختن پيانو همچنان به گوش مي رسيد گويي دختر به حدي انرژي دارد كه مي تواند تمام شب بنوازد.

بسياري از ساكنان ويلت تحت تاثير ورود آن دختر جوان به بيمارستان قرار گرفته بودند و ماري هم جزو آن ها بود. ماري ابتدا سعي كرد از او دوري كند چون مي ترسيد عشق به زندگي در او بيدار شود او راهي براي گريز نداشت و براي همين هم بهتر بود ميل به مردن در او حفظ شود. دكتر ايگور اجازه داده بود همه بدانند كه با وجود تزريقات روزانه٬ شرايط فيزيكي اش به شكل مشهودي بدتر مي شد و هيچ راهي براي نجات زندگي اش وجود نداشت.

ساكنان ويلت پيام را درك كرده بودند و از آن زن محكوم به مرگ فاصله مي گرفتند. با اين وجود بدون اينكه كسي علتش را بداند ورونيكا براي ادامه زندگي اش به نبرد برخاسته بود و تنها دو نفر به او نزديك شده بودند زدكا كه فردا ويلت را ترك مي كرد و به هر حال در اين مورد حرفي نمي زد و ادوارد.

ماري مي خواست با ادوارد حرف بزند ادوارد هميشه به عقايد او احترام مي گذاشت. آيا ادوارد نمي دانست كه ميل به زندگي را در ورونيكا بيدار كرده و اينكه اين بدترين كاري بود كه مي توانست با كسي كه اميدي به نجات نداشت انجام دهد؟

هزار راه براي توضيح وضعيت ورونيكا به ذهنش خطور كرد ولي تمام آن ها باعث مي شد ادوارد احساس گناه كند و ماري هيچ گاه اين كار را نمي كرد. كمي فكر كرد و تصميم گرفت همه چيز روند عادي خود را طي كنند. او ديگر يك وكيل نبود و نمي خواست با خلق قوانين اخلاقي در جايي كه هرج و مرج حاكم بود الگوي نادرستي به وجود آورد.

اما حضور آن زن جوان در آنجا بسياري را تحت تاثير قرار داده بود و بعضي از آن ها آماده بودند تا دوباره به زندگي شان بينديشند. در يكي از جلسات انجمن اخوت٬ يك نفر سعي كرد آنچه را رخ مي داد تفسير كند. مرگ در ويلت به طور ناگهاني نمايان مي شد بدون اينكه به كسي مجال فكر كردن بدهد يا پس از يك بيماري طولاني از راه مي رسيد كه خودش موهبتي محسوب مي شد.

با اين حال ماجراي آن زن جوان ناراحت كننده بود چون او بسيار جوان بود و اينك مي خواست دوباره زندگي كند كاري كه همه مي دانستند غير ممكن است. بعضي ها از خودشان مي پرسيدند:" اگر چنين اتفاقي براي من مي افتاد چه مي شد؟ من مي توانم زندگي كنم. آيا از زندگي ام درست استفاده مي كنم؟"

بعضي ها براي يافتن پاسخ خودشان را به دردسر نمي انداختند آن ها مدت ها پيش اميدشان را از دست داده و اينك بخشي از دنيايي را تشكيل مي دادند كه در آن نه زندگي و نه مرگ نه مكان نه زمان دخالت داشت. اما بسياري ديگر به فكر افتاده بودند و ماري يكي از آن ها بود.